یادداشت امیرحسین علم​الهدی درباره فروش فیلم «آل»

«آل» جریان​ساز بود.
سینمای ما- نبود ادبیات وحشت در میان انبوه کتب ایرانی یکی از دلایل ناملموس بودن ژانر وحشت در سینمای ایران است. اگر در آمریکا فیلم​های ژانر وحشت به فروش​های بسیار بالا دست پیدا می​کنند، به این دلیل است که در آن​جا ادبیات وحشت جایگاه خود را دارد و مردم آن سرزمین با این نوشته​ها و این فضا بیگانه نیستند اما در ایران چنین زمینه​ای به وجود نیامده است. از سوی دیگر نبود امکانات لازم برای ایجاد فضای وحشت در فیلم​ها مانند اسپیشیال افکت و ابزار مورد نیاز در این زمینه موجب شده تا فیلم​های ژانر وحشت در سینمای ایران که پیشینه چندانی در خاطره مخاطبان ندارند در جریان اکران نیز چندان مورد توجه نباشند.

در چنین فضایی فروش فیلم سینمایی «آل» چندان هم دور از انتظار نبوده است. در مورد این فیلم کسی انتظار فروش خارق​العاده​ای نداشت و همین میزان فروش با شرایط موجود در سینما سنخیت و هماهنگی دارد. علاوه براینکه «آل» فقط چهار هفته سینمای سرگروه خود را در اختیار داشت.

تعبیر من از شرایط اکران فیلم​های سینمایی در وضعیت فعلی سینمای ایران «فیلم سوزی» است. اینکه فیلم​ها پشت هم اکران شوند و در پایان سال از اکران 60 فیلم به عنوان اقدامی موفقیت​آمیز یاد کنیم، برای سینمای ایران سودی نخواهد داشت و عملاً فقط «فیلم​سوزی»​ رخ داده است. اصولاً سینمایی قوی است که آثار اکران شده در آن به فروش بالایی برسند. اگر از اکران «آواتار» به عنوان اتفاقی موفقیت​آمیز در سینمای آمریکا یاد می​شود به دلیل فروش 2 میلیارد دلاری آن است. اینکه امسال در ایران فروش بالای فیلم​ها به رقمی نزدیک 900 میلیون تومان برای «پوپک و مش​ماشالله» رسیده باشد اصلاً اتفاق خوشایندی نیست. تصور من بر این است که «دموکراسی تو روز روشن» نیز نمی​تواند بیش از 600 تا 700 میلیون تومان بفروشد و در این وضعیتی که همه فیلم​ها نمی​فروشند، نفروختن «آل» چندان اتفاق غیرمنتظره​ای نبوده...

در وضعیت کنونی سینمای ما به دلایل متعددی چون نحوه عرضه فیلم​ها در شبکه نمایش خانگی، شرایط اکران، خود فیلم​ها و قیمت بلیت​ها حاضر شدن تماشاگران در سالن​های سینما به اتفاقی نه چندان معمول تبدیل شده است. اما در این وضعیت اکران «آل» تاثیر مهمی بر ذائقه تماشاگران داشت؛ اگر «شیر و عسل» که بسیاری فکر می​کردند بمب فروش باشد و یا «ازدواج در وقت اضافه» به میزانی که برخی پیش​بینی کرده بودند، نمی​فروشد به این دلیل است که اکران «آل» به ذائقه و میل مخاطب جهت داد و آن را تحت تاثیر خود قرار داد. به هر حال «آل» براساس یک قصه ایرانی ساخته شده و اینکه قصه​ای مربوط به ایران تبدیل به فیلمی سینمایی شود اهمیت بالایی دارد. جریان​سازی کاری بود که «آل» انجام داد و همین مسئله اهمیت بسیار بالایی دارد.