آل، یک تجربه ایرانی موفق از سینمای هراس

ژانر وحشت از آن گونه هایی است که در سینمای ایران سال ها با کم توجهی روبرو بوده، اما در یک دهه گذشته با کشف ظرفیت های آن، شاهد رویکردی به مراتب پرنگ تر از گذشته نسبت به آن بوده ایم. هر چند که برای به فعلیت رسیدن ظرفیتهایی که این ژانر می تواند داشته باشد، هنوز باید راهی طولانی پیموده شود، اما با این حال تا همین حد که برخی کوشیده اند با غلبه بر موانع موجود به تجربه در این ژانر بپردازند جای خوشحالی دارد. ساختن فیلم ایرانی در ژانر وحشت راه رفتن روی یک لبه تیز است که در صورت لغزیدن می تواند نتیجه کاملاً برعکس داشته، به جای ترس مخاطب را به خنده وادارد و این همان نکته ایست که برخی از آنها که بدون تسلط و آگاهی به قواعد ژانر و شرایط فرهنگی حاکم بر ایران سراغش رفته اند، بدان گرفتار شده اند. نکته کلیدی آنجاست که برای ترساندن تماشاگر ایرانی نمی توان به طور کامل مبتنی بر همان الگوهایی که در آثار ترسناک خارجی شاهد هستیم عمل کرد و در واقع مسیرهای پیموده شده توسط آنها را دوباره پیمود.
برای ترساندن مخاطب ایرانی باید به سراغ فرهنگ و باورهای مردم این دیار رفت و مولفه هایی تاثیرگذار را از داخل همان بیرون کشید و به کار گرفت. اما سازندگان فیلم آل همانگونه که از نام فیلم هم پیداست با آگاهی کامل از این نکته مهم به سراغ ساخت فیلمی در گونه وحشت رفته اند، به همین دلیل هم سرانجام به نتایجی که باید تا حد زیادی نایل آمده اند.
این فیلم ساخته کارگردان چندان پرتجربه ای نیست اما بهرام بهرامیان جای خالی تجربه را با استعداد و قریحه خود پر کرده است، او که پیش از این با ساخت سریال درخور اعتنای ساعت شنی فیلمسازی خوش قریحه نشان داده بود، با کارگردانی فیلمنامه ای که بهرام عظیمی انیمیشن ساز نام آشنا نوشته بود، نشان داد که اعتمادی که تهیه کننده فیلم به او داشته است چندان بی دلیل نبوده است.

داستان فیلم در ایروان می گذرد و فیلمساز از این فرصت بهره گرفته است تا از ظرفیت هایی که کار در این منطقه و لوکیشن های آن برایش بوجود آورده بود نهایت استفاده را کرده و فیلمی برخوردار از جلوه های بصری چشم نواز را در معرض دید مخاطب قرار دهد. حسن کار بهرامیان در فیلم آن است که تنها به موقعیت های منفرد ترسناک بسنده نکرده و توانسته حس ترس را در فیلم درونی کرده و به سرتاسر آن جاری سازد و هر چه فیلم پیش می رود این حس ترس بیش از پیش اوج می گیرد و آرام و قرار را از تماشاگر بگیرد.
آل با توجه به کارگردانی خوب فیلم و تسلطی که فیلمساز در تدارک میزانسنهای دلهره آور و ترسناک داشته است در مجموع به یکی از بهترین فیلمهای ژانر وحشت که در سالهای اخیر دیده ایم بدل شده است. بویژه آنکه علاوه بر رعایت قواعد ژانر با مولفه هایی کاملا بومی شده روبه رو هستیم. در آل مسعود زمانی پس از پروژه یوسف پیامبر برای اولین بار جلوی دوربین در یک فیلم سینمایی قرار گرفته و در مجموع کار قابل قبولی هم ارائه کرده است.

http://www.fajrfestival.ir