آل نام موجودی از خانواده‌ی شیاطین است که در فرهنگ عامه‌ی ایران، قفقاز، آسیای میانه و بخش‌های جنوبی روسیه به وجود آن‌ها اشاره می‌شود و ماجراهای مختلفی درباره‌شان نقل می‌گردد. آل‌ها به آن دسته از شیاطین تعلق دارند که کار اصلی‌شان جلوگیری از روند طبیعی رشد جمعیت است. به عبارت دیگر، محدوده‌ی عملیات‌های شیطانی آنها شامل تولد نوزاد و به‌خصوص تولید مثل نسل بشر می‌شود. در افسانه‌های خاور نزدیک آمده که خداوند در ابتدا یک آل را به عنوان همدم آدم خلق کرد اما از آن‌جایی که آدم از خاک آفریده شده بود، نتوانست خود را با آل – که از جنس آتش بود – وفق بدهد. این طور شد که خداوند حوا را به عنوان همراه تازه‌ی آدم خلق کرد. به گفته‌ی افسانه دلیل خصومت آل با حوا و دخترانش درست به همین خاطر است.

همه‌ی نام‌های آل‌ها

آل‌ها در نقاط مختلف دنیا اسامی متفاوتی دارند؛ نام آن‌ها در ایران و قفقاز شمالی آل است، در گرجستان آلی، در تاجیکستان و افغانستان اُل، هال و خال و در کشورهای ترک‌زبانِ‌ آسیای میانه به آن‌ها آلماستی (یا آلباستی) می‌گویند. در مناطق دیگر اسامی دیگری هم برای آل‌ها به کار می‌رود، مثل «مادر بچه‌ها» یا «دخترِ پسر شیطان». در قبایل لُرها و بختیاری‌ها هم از آن‌ها با نام یال اسم برده می‌شود. در زبان کُردی، علاوه بر کلمه‌ی آل، از آلک هم استفاده می‌شود که واضح است از زبان ارمنی گرفته شده است. بیماری سرخک را هم معمولا آل می‌نامند، که به احتمال بسیار از کلمه‌ی «آل» (سرخ) در زبان ترکی گرفته شده و آن را این طور تعریف می‌کنند: «بیماری‌ای که زنانی که تازه وضع حمل کرده‌اند به آن دچار شده و به واسطه‌ی آن از بین می‌روند. این بیماری از روز تولد تا هفت روز پس از آن جانِ بچه را هم تهدید می‌کند.» در مناطقی از ایران به آل، بختک یا آلِ بختک هم می‌گویند. در ادبیات غرب اولین باری که از آل نامی به میان آمده به اواسط قرن نوزدهم برمی‌گردد که گردشگری انگلیسی در حین سفر به آسیای میانه از این پدیده حرفی به میان آورده است.